Uitgeverij Madelief http://www.uitgeverijmadelief.nl Bijzondere boekjes Mon, 10 Apr 2017 19:34:15 +0000 nl hourly 1 https://wordpress.org/?v=4.8.5 10 April http://www.uitgeverijmadelief.nl/10-april/ Mon, 10 Apr 2017 19:18:36 +0000 http://www.uitgeverijmadelief.nl/?p=389 Vandaag 8 jaar geleden was het Goede Vrijdag. Hoe ik dat weet? Vandaag 8 jaar geleden werd ons meisje opgenomen in het ziekenhuis. Daar begon een lang, onzeker traject. Gelukkig wist ik dat die dag niet. Ik had de hoop dat ze na een paar daagjes weer met ons mee naar huis mocht. Maar het […]

The post 10 April appeared first on Uitgeverij Madelief.

]]>
Vandaag 8 jaar geleden was het Goede Vrijdag. Hoe ik dat weet? Vandaag 8 jaar geleden werd ons meisje opgenomen in het ziekenhuis. Daar begon een lang, onzeker traject. Gelukkig wist ik dat die dag niet. Ik had de hoop dat ze na een paar daagjes weer met ons mee naar huis mocht. Maar het Paasontbijt aten we in haar ziekenhuiskamer. Na een week vertrokken we. Niet naar huis, maar naar het Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht. Daar leek even een eind te komen aan de onzekerheid. Ik herinner me dat ik op het balkon van de ouderkamer stond en tegen mijn moeder, die ik aan de telefoon had, zei dat ik zo blij was dat we hier waren. Dat ik zeker wist dat ze nu snel beter zou worden. Maar niets was minder waar…

Vanavond vertelde ik dat aan haar. Ze was een beetje onzeker over haar rekenwerk. Ik zei tegen haar dat ze zich niet zoveel zorgen moest maken. Er is misschien een ding waar ze niet zo goed in is. Maar de strijd die zij heeft geleverd als piepklein persoontje, dat is de strijd van een buitengewoon groot mens. En dat ze, als ze onzeker is, ze dit tegen haar zelf mag zeggen.

Haar tranen droogden. De mijne nog niet helemaal. 10 April 2009 is de dag waarop ik een stukje naïef geluk kwijtraakte. Ieder jaar op 10 april beleef ik die dag even opnieuw.

 

 

The post 10 April appeared first on Uitgeverij Madelief.

]]>
Gedachteloos.. http://www.uitgeverijmadelief.nl/gedachteloos/ Tue, 28 Mar 2017 15:56:39 +0000 http://www.uitgeverijmadelief.nl/?p=382 Ik nam me voor te stoppen met denken Dus toen ik die ochtend opstond Dacht ik niet na over wat ik zou eten maar at ik de laatste aardappel met jus uit de pan Dacht ik niet over wat ik zou dragen en mijn ledematen kippenvelden een uur in de wind Dacht ik niet: “Ik […]

The post Gedachteloos.. appeared first on Uitgeverij Madelief.

]]>
shutterstock_417115363

Ik nam me voor te stoppen met denken
Dus toen ik die ochtend opstond
Dacht ik niet na over wat ik zou eten
maar at ik de laatste aardappel met jus uit de pan
Dacht ik niet over wat ik zou dragen
en mijn ledematen kippenvelden een uur in de wind
Dacht ik niet:
“Ik ben te laat!”
Want ik dacht gewoon niet aan waar ik naartoe moest
Ik dacht er niet aan mijn agenda te checken
En dacht niet aan wat men daar wel niet van vond
Zo lag ik en zat ik en liep ik en stond ik
En ik dacht de hele dag niet door
Wat een fijne gedachten kwamen in me op terwijl ik niet dacht
Aan het eind van de dag kwamen de berichtjes, telefoontjes
En de deurbel ging
Stemmen van mensen aan wie ik niet dacht, schalden door mijn fijne gedachten
“Wie dacht ik wel niet dat ik was en wat dacht ik hier in hemelsnaam mee te bereiken?”
En ik zat en lachte en droomde mijn gedachteloze leven en murmelde verrukt:
“Helemaal niets”

 

The post Gedachteloos.. appeared first on Uitgeverij Madelief.

]]>
Sterker dan haat http://www.uitgeverijmadelief.nl/sterker-dan-haat/ Fri, 15 Jul 2016 18:17:16 +0000 http://www.uitgeverijmadelief.nl/?p=377 Mijn moederhart huilt. Ook. Net als het hart van vele moeders met mij. Net als het moederhart van Claudia Emmen. De dame die zich in een open brief wendt tot meneer Rutten met de logische vraag om bescherming. Ik voel met haar mee. Ik begrijp haar angst voor het misschien wel onafwendbare. Maar beste mevrouw […]

The post Sterker dan haat appeared first on Uitgeverij Madelief.

]]>

Mijn moederhart huilt. Ook. Net als het hart van vele moeders met mij. Net als het moederhart van Claudia Emmen. De dame die zich in een open brief wendt tot meneer Rutten met de logische vraag om bescherming. Ik voel met haar mee. Ik begrijp haar angst voor het misschien wel onafwendbare.
Maar beste mevrouw Emmen, dan schrik ik toch echt van uw woorden? Want ook al voel ik net als u de angst voor het gevaar dat zo op de loer ligt en zou ik op de momenten dat zulk nieuws mijn geloof in het goede van de mensheid vermorzelt, met mijn kinderen diep onder de dekens willen kruipen, nooit zal ik de angst voelen voor een hele bevolkingsgroep of geloofsgemeenschap.
Misschien is de gedachtegang logisch voor u. Ziet u al deze terroristen als extreme moslims. Denkt u dat iedere moslim de westerse samenleving haat en het kwaad toewenst. Ik vraag me dan af of u ooit de moeite heeft genomen uw angst te lijf te gaan door met moslims in gesprek te gaan. Heeft u ze gevraagd hoe ze het leven in Nederland vinden? Ik denk het eigenlijk niet… Weet u wat ik denk? Ik denk dat de moederharten van alle moeders huilen . Ook, misschien juist wel, de moederharten van moslim moeders.
Wat een vreselijk gevoel moet het zijn wanneer je kind wordt gewantrouwd, zelfs gehaat om zijn of haar geloof. Dat jouw kind moet boeten omdat iemand dit geloof misbruikt om terreurdaden te plegen.
Er kwamen veel moslims om in Nice. Er kwamen veel moslims om bij alle aanslagen. Deze slachtoffers hebben ook moeders. Moeders die een bericht krijgen waardoor hun harten stoppen met kloppen. Voor altijd.
Stelt u zich voor dat uw dochter zou worden uitgescholden omdat het bijvoorbeeld blond haar en blauwe ogen heeft? Klinkt dat als onzin? Waarom?
Kent u Andres Breivik nog? Die normaal uitziende meneer met blond haar en blauwe ogen? Stond er op zijn voorhoofd geschreven dat hij een monster is?
En gingen daarna in Europa alle mannen met blond haar en blauwe ogen de straat op om de samenleving te laten weten dat zij afstand namen van deze gruweldaad, gepleegd door een persoon? Nee… Maar dat verwachtte ook niemand.
Natuurlijk begrijp ik dat het menselijk is om personen in hokjes te stoppen omdat dat de wereld enigszins begrijpelijk maakt. Maar in de echte wereld herken je boeven helaas niet aan zwart-wit gestreepte pakjes en monsters niet aan klauwen en duivels gelach.
Engelachtig uitziende meisjes kunnen krengen zijn en een bozig kijkend oud mannetje de grootste grapjas die je ooit in je leven hebt ontmoet. Dat ervaar je alleen door te communiceren. Door een stap dichter naar elkaar toe te zetten.
Lieve moeder, ik ben net zo bang als u. Maar ik leer mijn kinderen hun gezonde verstand te gebruiken en mensen te respecteren als individu. Hokjes denken kan niet voorkomen wat er zich op dit moment afspeelt in de wereld. Het kan alleen maar meer leed veroorzaken omdat we elkaar niet meer durven aan te kijken en aan te spreken. Ik hoop zo dat u uw brief schreef vanuit uw eerste, rauwe emotie. Ik hoop dat u uw dochter een open blik op de wereld gunt.
Als moeder hebben wij de toekomst misschien wel een beetje in onze handen. Wij bepalen voor een deel hoeveel angst en hoeveel vertrouwen onze kinderen voelen. Een belangrijk gedeelte van de basis ligt bij ons.
Laten wij als moeders onze handen ineenslaan en onze liefde inzetten voor een vernieuwde basis van liefde, kracht en vertrouwen.
Laat het op onze voorhoofden dan wel geschreven staan: Ik ben moeder en ik ben sterker dan haat.

The post Sterker dan haat appeared first on Uitgeverij Madelief.

]]>
Muziek is gevaarlijk http://www.uitgeverijmadelief.nl/muziek-is-gevaarlijk/ Wed, 25 May 2016 20:02:49 +0000 http://www.uitgeverijmadelief.nl/?p=366 We zitten samen in de auto. Mijn grote vent van 8 en ik. Vanmiddag speelt hij een toernooi met zijn schoolvrienden. Hij heeft een Donald Duck bij zich, want dat is zijn favoriete strip en waar hij die maar kan lezen, doet hij dat. Grappend zeg ik tegen hem: “Gezellig joh, met mijn zoon op […]

The post Muziek is gevaarlijk appeared first on Uitgeverij Madelief.

]]>
We zitten samen in de auto. Mijn grote vent van 8 en ik. Vanmiddag speelt hij een toernooi met zijn schoolvrienden. Hij heeft een Donald Duck bij zich, want dat is zijn favoriete strip en waar hij die maar kan lezen, doet hij dat. Grappend zeg ik tegen hem: “Gezellig joh, met mijn zoon op stap. Hij zit direct met zijn neus in een blaadje. Ik klets wel tegen de radio.” Hij lacht met me mee.

Dan komt er een favoriet nummer van hem op. “Home”” van Dotan. Hij vertelt dat hij bij dit nummer denkt aan zijn vrienden en de leuke dingen die ze samen doen. En dat hij ook denkt aan hoe hij zal vechten voor zijn vriendjes als hen iets overkomt. Ik kijk even opzij en probeer niet te trotsemama-achtig te kijken want de laatste tijd heeft hij niet veel met mijn: “ach wat schattig..”

Even later moet ik bijna erg lachen wanneer hij zegt: “Ik was een keer een heel liedje lang verliefd op een meisje dat ik eigenlijk een zeurpiet vind. Ik weet ook niet hoe dat kon maar ik was blij toen het liedje voorbij was.” Hij luistert even naar het nummer op de radio en zingt mee in best goed Engels 😉

Dan denkt hij hardop: “Muziek kan heel veel doen.” “Wauw”, bewonder ik hem in stilte, “hij kent de kracht van muziek’.
“Muziek is eigenlijk gevaarlijk” zegt hij dan, duidelijk terugdenkend aan de zeurpiet waarvan hij een nummerlang vlinders in zijn buik kreeg. “Zeker” zeg ik. “Echt?” vraagt hij, zich waarschijnlijk voorstellend hoe muziek zich al vechtend door de wereld danst. “Niet gevaarlijk op een agressieve manier, maar muziek kan je humeur veranderen, muziek kan je in een paar seconden verdrietig maken en als je niet oplet blijf je in zo’n bui hangen. Maar muziek is vaak juist heel mooi. Het vrolijkt je ook op.” “Ja, weet ik” zegt hij en duikt weer in zijn Donald Duck. In stilte rijden we verder. Hij zwemmend in het pakhuis van Oom Dagobert, ik hopend dat ik nooit een nummer zal horen dat mij verliefd maakt op de grootste zeurpiet in mijn leven. 😉

The post Muziek is gevaarlijk appeared first on Uitgeverij Madelief.

]]>
Schoolmeisje http://www.uitgeverijmadelief.nl/schoolmeisje/ Mon, 12 Oct 2015 12:32:57 +0000 http://www.uitgeverijmadelief.nl/?p=358 Het is al meer dan zes jaar geleden dat ons meisje ziek werd. En toch denk ik er nog iedere dag aan. Misschien omdat we er nooit precies achter zijn gekomen wat haar ziek maakte. Dat is knap beangstigend. Op de meeste dagen kunnen we dat prima loslaten. Maar op het moment dat ze klaagt […]

The post Schoolmeisje appeared first on Uitgeverij Madelief.

]]>
Het is al meer dan zes jaar geleden dat ons meisje ziek werd. En toch denk ik er nog iedere dag aan. Misschien omdat we er nooit precies achter zijn gekomen wat haar ziek maakte. Dat is knap beangstigend. Op de meeste dagen kunnen we dat prima loslaten. Maar op het moment dat ze klaagt over pijntjes of koorts heeft, weten we zonder het elkaar te hoeven zeggen, dat we op onze hoede zijn.

We hebben er altijd voor gezorgd dat we haar niet als een teer poppetje behandelden. Ik kan daar nu ook om lachen. Ik denk dat ze het niet eens zou accepteren. Onze dame weet precies wat ze wil en ze doet precies wat ze leuk vindt. En zo hoort dat ook.

Een paar weken geleden vroeg ze om een foto van haar als baby in het ziekenhuis. Op school werd het thema “ziekenhuis” behandeld. Een thema dat op haar lijf is geschreven. Ze gaat heel graag naar het ziekenhuis, naar “haar” dokter Bas. Ze vindt alles even interessant.

De foto heb ik voor haar uitgeprint. Ik moest even slikken. Haar wangetjes dik van de Prednison, haar lijfje, zo uitgeput. Maar ook toen al merkten we, wat een bikkel ze was. Op de momenten dat ze wat energie had, was ik haar vaak even kwijt. Ik vond haar dan terug achter de balie bij de verpleegkundigen. Zij haalden haar vaak op om te genieten van haar gezelschap.  Breed lachend en helemaal in haar element zat ze dan bij haar grote vriendinnen.

Wat hebben we veel uurtjes doorgebracht in het ziekenhuis. Wat een leuke dingen hadden we kunnen doen in die uurtjes. Misschien is dat wel wat me het meest pijn doet. De tijd die maar voorbijgaat. Het eerste jaar van je kindje is een jaar waarin je wilt wandelen, wilt knuffelen en je de gewone huis- en tuindingetjes wilt doen. En ik miste de tijd met mijn grote/kleine man, die ik dagen achter elkaar niet zag.

De gedachte aan haar als schoolkindje drukte ik destijds vaak weg. Het was te onzeker. Het moment dat ze vroeg om die foto, besefte ik dat. We zijn nu op een moment dat ze een schoolmeisje is. Ze is een heerlijk vrouwtje en weet dat ze erg ziek is geweest. Maar ze mag alles en ze kan alles. Zonder beperking kan ze spelen, kunnen we knuffelen en ook soms boos zijn op elkaar.

Die periode van haar ziekte is de meest verdrietige periode van mijn leven. Maar wat een sterke dame hebben wij. Het is bijna bizar dat ze zingend het bloedprikken ondergaat. En hoe bewust ze zich is van emotie. Het maakt mij ook sterker. Ik heb gevoeld, hoe kwetsbaar het leven is. En ik weet, hoe goed het gewone leven is. Dat heb ik geleerd van mijn twee wijze kabouters.

The post Schoolmeisje appeared first on Uitgeverij Madelief.

]]>
Het is tijd voor..tijd! http://www.uitgeverijmadelief.nl/het-is-tijd-voor-tijd/ Mon, 05 Oct 2015 19:41:15 +0000 http://www.uitgeverijmadelief.nl/?p=353 Gisteren werd ik me er ineens bewust van. Hoe onze uren, dagen en weken volgepland zijn. Hoe vaak ik check hoe laat het is, of ik dat dit moet doen of daar naartoe moet. En op dat moment voelde ik ook een sprankje heimwee. Heimwee naar vele jaren terug. Naar de tijd dat “tijd” me […]

The post Het is tijd voor..tijd! appeared first on Uitgeverij Madelief.

]]>
Gisteren werd ik me er ineens bewust van. Hoe onze uren, dagen en weken volgepland zijn. Hoe vaak ik check hoe laat het is, of ik dat dit moet doen of daar naartoe moet.

En op dat moment voelde ik ook een sprankje heimwee. Heimwee naar vele jaren terug. Naar de tijd dat “tijd” me niets zei. Dat mijn moeder me vertelde of het een schooldag was of niet. De tijd dat ik bij het wakker worden nog geen idee had wat ik die dag ging doen tot mijn moeder me dat vertelde. De meest fijne herinnering die ik heb, zijn de zomervakanties. Voor mij leken dat eeuwigdurende, heerlijke periodes vol speelplezier. Genieten zonder enig besef van tijd die voorbijgaat, wat een ongekende luxe is dat. Ik herinner me nog goed de eerste zomervakantie waarin ik me ineens wel  bewust was van die zes weken. Nog steeds een geweldig lange periode, maar opeens telde ik wel de dagen en wist ik wanneer de helft van de vakantie erop zat. Ik probeerde het tellen te vergeten, maar dat lukte nooit. De tijd had me al te pakken.

Mijn dochter van zes geniet ook nog van de tijd die gewoon voorbijglijdt. Meestal weet ze wel ongeveer of het een schooldag of een dag in het weekend is, maar vaak genoeg checkt ze nog even: of morgen een korte dag is of vraagt ze: “Ben ik morgen vrij?” De namen van de dagen associeert ze nog niet echt met activiteiten zoals zwemles. En de zomervakantie was voor haar de warme, zonnige, nimmer voorbijgaande zee van tijd.

Daar gedraagt ze zich ook naar.  Zij heeft ’s ochtends tijd om nog even haar ogen dicht te doen, terwijl ik vind dat ze eigenlijk nog maar 5 minuten heeft om haar boterham op te eten. Zij vindt dat ze, voor we naar school gaan, eerst nog even wat kan gaan pakken, terwijl ik koortsachtig uitreken, dat als we nu vertrekken, we precies zeven minuten voor de school begint, arriveren.

Eigenlijk heeft ze gelijk. Waar wij mindfulness trainingen gaan volgen om onszelf te dwingen in het hier en nu te leven, zo heeft zij dat allang onder de knie. En probeer ik het haar af te leren. Omdat “op tijd komen”, “efficiënt met je tijd omgaan” en “zoveel mogelijk doen op een dag” hoog op onze prioriteitenlijst staan.

Maar daar wil ik verandering in brengen.  Vanaf nu ga ik me beter concentreren op het nu. Ga ik de momentjes pakken, zodat ik deze echt beleef. Ga ik samen met mijn dochter slenteren, in plaats van in mars tempo naar de plek van bestemming banjeren. Ga ik niet als een topatleet door de supermarkt sprinten, maar  ga ik samen met haar gewoon zolang als we willen staren naar alle lekkere dingen die we misschien wel gaan kopen. Omdat we daar nu zin in hebben.

Ik ga me minder bezighouden met de klok. Met mijn planning. En mijn agenda. Ik vind dat het daar nu tijd voor is.

The post Het is tijd voor..tijd! appeared first on Uitgeverij Madelief.

]]>
Serieus Offline http://www.uitgeverijmadelief.nl/serieus-offline/ Tue, 22 Sep 2015 18:42:25 +0000 http://www.uitgeverijmadelief.nl/?p=346 Ik geef toe. Ik ben verslaafd aan internet. Webshops. Social media. Heerlijk vind ik het. Alles. Zo kan ik na een drukke dag gerust een uurtje rondsnuffelen in een gezellige webshop. Woonaccessoires, kleding, ik gooi mijn winkelmand lekker vol. Om na dat uur gewoon alles af te sluiten zonder te kopen. Die winkelmand moeten ze […]

The post Serieus Offline appeared first on Uitgeverij Madelief.

]]>
Ik geef toe. Ik ben verslaafd aan internet. Webshops. Social media. Heerlijk vind ik het. Alles. Zo kan ik na een drukke dag gerust een uurtje rondsnuffelen in een gezellige webshop. Woonaccessoires, kleding, ik gooi mijn winkelmand lekker vol. Om na dat uur gewoon alles af te sluiten zonder te kopen. Die winkelmand moeten ze zelf maar opruimen.

Nog leuker vind ik social media. Neem nou Facebook. Smullen toch, al die levens op een platform. Foto’s, grapjes, uitspraken, meningen. Ik kan me er helemaal suf klikken.

Selfiestress
Vaak vraag ik me af: Hoe echt is dit nu eigenlijk? Die gezinsselfie, hoeveel stress ging daar aan vooraf?” Kom jongens, even lachen nu, kom Thijn, even erbij. Pff, moet je nu echt zo’n gezicht trekken. Aah, deze is lelijk, nog even een andere.” De foto die vervolgens wordt geplaatst lijkt spontaan, en stralend en is een echte momentopname. Een kort moment van neplachjes, want daarna breekt de hel los. Loes wil na de selfie weer op haar plek gaan zitten maar stoot de wijn van haar moeder om. Er wordt geroepen om doekjes en gedept met servetten. Loes mokt op haar stoel. Haar mouw is ook nog nat geworden.

Herkenbaar?  Ja toch?  Ik vind het fascinerend. Die kiekjes van het leven van anderen, je mag even gluren, maar eigenlijk zegt het niks. En natuurlijk doe ik er ook aan mee.

Mening over Matthijs
Het is voor mij meestal ontspanning. Even nergens aan denken. Hoewel…er zijn wel veel meningen, op dat Facebook. Gister nog, een post van de maaltijdbox van Matthijs. Zeg ik de naam zo goed? Er werd een vraag gesteld en ene Remi van dit bedrijf antwoordde. Dat was al niet goed, want Matthijs moet toch antwoorden? Ja, natuurlijk, als Matthijs al bestaat, oogst hij alle groente, typt hij ’s avonds de recepten uit, pakt hij ’s ochtends vroeg de dozen in, bedenkt hij een leuk begeleidend schrijven en plakt hij de adresstickers eigenhandig op de dozen. De dozen die hij vol overgave heeft gevouwen. Nee, Remi is de onmisbare rechterhand. Echter, Remi maakte een tikfout. Ach, kan gebeuren toch? Nou, niet op Facebook. Hij werd direct streng toe”gesproken” door een dame die vond dat een bedrijf geen spelfouten mag maken want dan is zo’n bedrijf niet meer betrouwbaar. Tuurlijk, snap ik best. Maar de toon… jee, ik werd er bijna melig van. Ik vond het zo hilarisch, dat ik wilde gaan reageren. Ik was zelfs al begonnen met een antwoord. Maar ik bedacht me.. waarom wilde ik me in vredesnaam gaan bemoeien met een discussie waarvan het sop de kool niet waard is. De kool die Matthijs zo voorzichtig van het land heeft gehaald.

Waarom vindt zo’n dame het wel heel belangrijk om de tijd te nemen te reageren? Ik weet het niet.. Is haar mening in het dagelijks leven niet belangrijk genoeg en wendt ze zich daarom tot het social media? Had ze net een rotmoment en reageerde ze dit lekker af op Facebook? Vind ze het fijn om kritiek te krijgen, want dat is wat er gebeurde, mensen noemden weer de kool en vroegen zich af of ze teveel azijn had geconsumeerd.

Offline reactie
Zouden we dit ook doen in een “stenen” winkel? Een verkoopmedewerker in een gesprek corrigeren en vertellen dat je nu vertrekt zonder een aankoop te doen omdat het vertrouwen volledig is geschaad?  Dat denk ik dus niet.

Vorige week bleef ik me steeds mengen in een discussie over serieuze zaken. En daarbij werd  me een aantal keer in ferme taal verteld wat ik met die mening kon doen. Daarom besloot ik, daarmee te stoppen. Voor serieuze zaken ga ik me alleen offline inzetten. En dat snuffelen? Dat blijf ik lekker doen. Want in real life een winkelmand in de winkel laten staan, dat durf ik niet…

The post Serieus Offline appeared first on Uitgeverij Madelief.

]]>
Pleegmoederland http://www.uitgeverijmadelief.nl/pleegmoederland/ Fri, 04 Sep 2015 18:12:53 +0000 http://www.uitgeverijmadelief.nl/?p=329 Terwijl jij trots bent op je kindje dat tijdens de zwemles van de juffrouw hoorde dat het naar badje twee mocht, wordt er ergens anders een kindje met zachte drang in een bootje gezet. Sussende woordjes worden in zijn oortje gefluisterd: “Wees maar niet bang, papa en mama zijn bij je.” Terwijl jij je kindje […]

The post Pleegmoederland appeared first on Uitgeverij Madelief.

]]>
Terwijl jij trots bent op je kindje dat tijdens de zwemles van de juffrouw hoorde dat het naar badje twee mocht, wordt er ergens anders een kindje met zachte drang in een bootje gezet. Sussende woordjes worden in zijn oortje gefluisterd: “Wees maar niet bang, papa en mama zijn bij je.” Terwijl jij je kindje lekker warm instopt en het een kus geeft op zijn zachte wang, ligt er ergens op een treinstation een kindje op een dunne deken, te vermoeid om zich ook maar wat aan te trekken van alle haastige voetstappen die rakelings langs zijn wangetjes gaan. Terwijl jij op je kleine moppert dat het echt wel wat zachter mag, kijkt een bezorgde moeder naar het gezicht van haar kind, waarin de ogen glazig voor zich uit staren. Zij kijkt omhoog, naar wat daar ook maar is, en vraagt of haar kind ooit weer echt een kind mag worden.

Ik kan niet ophouden met denken. Ik kan niet ophouden met verdrietig zijn. Boos zijn. Gefrustreerd zijn. Ik kan niet stoppen met denken: “Wat nou als ik?”

Wat nou als je moederland, het land waarvan je altijd dacht dat het je zou koesteren, jou ineens niet meer die veiligheid biedt? Hoe lang blijf je jezelf voorhouden dat het toch wel goed moet komen, dat het toch niet erger kan worden dan dit? Dat het aan jou en je dierbaren voorbij zal gaan? Want denken we dat niet allemaal? Dat het allerergste ons niet kan raken? Dat het om je heen gebeurt, maar nooit met jou? Natuurlijk moet je dat ook denken, anders raak je verlamd van angst.

Al die mensen die toch gingen vluchten, zij wisten de verlamming te onderdrukken. Zij voelden wel de doodsangst. Stel je eens een moment in je leven voor, dat je vreselijk bang of gespannen was. Dat afschuwelijke gevoel van nare kriebels  in je buik, misschien wel angstzweet  op je rug en je voorhoofd. Het piekeren. Jij had nog geluk. Want jij wist, na dat moment kan ik weer naar huis. Ik kan een dierbare bellen. Ik kan om een knuffel vragen. Ik kan in mijn eigen bed kruipen. Stel je voor dat je dat niet kan. Dat die dierbare er niet is. Dat het huis waar je altijd naar terugkeerde, er niet meer is. Dat je afscheid moest nemen van alles waar jouw leven uit bestond. Van alles wat jou “jou” maakte.

Daar denk ik dus over na. Heel erg veel. En dan vind ik, dat ik belachelijk gelukkig ben. En ik weet dat ik mijn leven niet aan hen kan geven. Ze zouden het niet eens willen. Maar ik kan wel een knuffel geven. Een lekkere maaltijd koken. Een luisterend oor bieden. Een stukje Pleegmoederland schenken…

 

The post Pleegmoederland appeared first on Uitgeverij Madelief.

]]>
Ziek.. http://www.uitgeverijmadelief.nl/ziek/ Wed, 18 Sep 2013 08:22:25 +0000 http://www.uitgeverijmadelief.nl/?p=324 Het gaat al een aantal maanden niet zo goed met mijn vader. Na een aantal ziekenhuisopnames, waarbij hij midden in de nacht met spoed werd opgenomen, blijkt na uitgebreide onderzoeken dat er veel mis is in het lichaam van mijn vader. Onnodig te zeggen dat dit de nodige onzekerheid, angst, verdriet en ook stress met […]

The post Ziek.. appeared first on Uitgeverij Madelief.

]]>
Het gaat al een aantal maanden niet zo goed met mijn vader. Na een aantal ziekenhuisopnames, waarbij hij midden in de nacht met spoed werd opgenomen, blijkt na uitgebreide onderzoeken dat er veel mis is in het lichaam van mijn vader. Onnodig te zeggen dat dit de nodige onzekerheid, angst, verdriet en ook stress met zich meebrengt.

Strijd
Ik vind het moeilijk, om mijn ouders te zien worstelen. Om te zien dat ze zoveel op hun bord krijgen en niet weten wanneer het wolkje voor de zon plek gaat maken voor de zon. Al was het maar een waterig zonnetje.

Ook maar gewoon mensen
Herinner jij je het moment nog, dat je je ineens bewust werd van het feit dat je ouders “ook maar gewoon mensen” zijn? Dat je vader niet de sterkste man op aarde is en dat je moeder zich ook weleens vergist? Dit lijkt er een beetje op.

Hoewel ik allang weet dat mijn ouders ook  heus wel fouten hebben gemaakt, dat zij ook best spijt hebben van bepaalde keuzes, heb ik dat allang aanvaard. Zoals ik nu zelf als mama goed besef dat alles wat je doet, is met de beste intentie en met de kennis en ervaring die je op dat moment hebt. Ik hou veel van mijn ouders, gewoon zoals ze zijn!

Ouder
Maar ouders blijven niet jong. Ze worden: ja, ouder. De woordspeling ontgaat me niet. Het is voor mij niet meer dan gewoon dat zij er altijd zijn. Dat bepaalde dingen altijd op een bepaalde, vertrouwde manier gaan, zoals je ze al jaren gewend bent. Maar dat beeld stoort. Hevig. En er is geen monteur die deze storing kan verhelpen. Dan weet je ineens: “het wordt nooit meer als vroeger.”

Voor en na
Er is nu een “voor en na papa’s ziekzijn.”  Hij doet noodgedwongen een paar flinke stappen achteruit.

Ik besef dat ik een stukje  van het heden moet gaan plaatsen in het hokje “verleden”.   de herinneringen aan ervoor blijven bestaan. Niet alleen mijn ouders worden ouder maar ik ook.

The post Ziek.. appeared first on Uitgeverij Madelief.

]]>
Liefdesverhaal http://www.uitgeverijmadelief.nl/liefdesverhaal/ Thu, 14 Feb 2013 14:19:35 +0000 http://www.uitgeverijmadelief.nl/?p=255 Vandaag is het Valentijnsdag. De perfecte dag om te vertellen over de liefde tussen mijn opa en oma.. Een telefoontje. Mijn opa was gestorven. Ik was vier jaar. We zouden die middag nieuwe kleurboeken krijgen en ik maakte me een beetje zorgen of dat nog wel door zou gaan. Wat wist ik van de dood? […]

The post Liefdesverhaal appeared first on Uitgeverij Madelief.

]]>
Vandaag is het Valentijnsdag. De perfecte dag om te vertellen over de liefde tussen mijn opa en oma..

Een telefoontje. Mijn opa was gestorven. Ik was vier jaar. We zouden die middag nieuwe kleurboeken krijgen en ik maakte me een beetje zorgen of dat nog wel door zou gaan. Wat wist ik van de dood?
Oma zat aan de tafel.  Haar handen knepen in het zakdoekje dat ze altijd bij zich droeg. Ze huilde. Iedereen mocht het zien. Wij mochten opa zien. Hij lag in bed. Zo was hij ook gestorven. Naast mijn oma, in hun kleine slaapkamer. Het leek of hij sliep.

Na die dag sprak oma vaak in herinneringen. De tranen zijn nooit gestopt. Het zakdoekje werd iedere dag vervangen door een schoon exemplaar. Mijn oma was een moederkloek. Ze vond het heerlijk wanneer al haar kinderen en kleinkinderen bij haar op bezoek waren, allemaal aan de ronde tafel. Maar juist die momenten waren voor haar ook een pijnlijk gemis van haar grote liefde, mijn opa.

Oma’s huis stond vol herinneringen. De houtsnijwerkjes die mijn opa zo mooi kon maken, stonden overal. Voor het oog was er niets veranderd. Zijn stoel bleef echter leeg.

Op de dag dat mijn oma uit haar gekoesterde huisje verhuisde, werd de verandering zichtbaar. Mijn oma raakte verward en bang. De plek waar ze met opa woonde, was ze kwijt. Volgens mij was ze haar hele leven kwijt. Ze vertelde soms, dat ze opa had gezien. ’s Nachts, als ze in bed lag. Ik denk dat ze dat fijn vond. Misschien ging ze het liefst naar hem toe.

Ze kwam ten val op de 65e verjaardag van haar oudste zoon, mijn vader. Ze brak een heup. In het ziekenhuis werd pijnlijk duidelijk, hoe verward oma eigenlijk was. Ze sprak over complotten, ze zag mensen die er niet konden zijn en ze vertelde onbegrijpelijke verhalen. Oma ging achteruit, tot ze niet meer at en niet meer sprak. We fluisterden haar toe, dat het goed was, dat ze mocht gaan.

Mijn oma stierf een paar dagen voor de geboorte van mijn zoon. Ik had hem haar zo graag willen laten zien. Wat zou ze trots zijn geweest. Maar zelfs dit lieve kind kon haar er niet van weerhouden terug te keren naar degene die ze het liefst zag, mijn opa.

De nacht voor haar crematie had ik een droom. Ik zag mijn opa en oma. Ze dansten samen, opa’s arm om haar schouder. De glimlach van mijn oma was goud waard. Ze was eindelijk thuisgekomen.

The post Liefdesverhaal appeared first on Uitgeverij Madelief.

]]>